Kendi Gölgene Yetişmek

Hepimiz  akıp giden zamanın içinde hapsolmuş gibiyiz.Zamanın kıskacında takılıp kalmış,hayatın durmayan temposunda koşuşturmaktayız.En son ne zaman durup güneş ışığının eşliğinde derin bir nefes aldık?

En son ne zaman gökyüzüne baktık?En son ne zaman durup düşündük?

Önümüze para tutulmuş bir kukla gibiyiz.Sürekli bir şeylerin peşindeyiz gibi.Ancak unuttuğumuz bir şey var:Kendimiz.

Sürekli devam eden bir döngünün içine hapsetmiş olabilir miyiz kendimizi?Kaybolmuş olabilir miyiz?Bence kaybolduk ve kendimizi aramaktayız.

Bu döngüden çıkmak için neler yapabiliriz?Döngüyü kırmak ve bu zaman kıskacında kaybettiğimiz benliğimizi bulmak hiç kolay olmayacaktır. Önce işe alışkanlıklarımızdan başlamalı ,adım adım kendimizi kötülerinden uzaklaştımalı ve iyi alışkanlıklar inşa etmeliyiz.Bu süreç uzun ve yorucu olabilir ama en nihayetinde bizi bu döngüden çıkaracak ve bizi bize götürecektir.

Kötü alışkanlıklarımız zamanı verimsiz kılmakla kalmayıp kısaltmaktadır.Ayrıca hayattan aldığımız zevki de sınırlamakta.İyi alışkanlıklar ise tam tersi bir etki yaratmakta.Egzersiz yapmak,namaz kılmak,yeni bilgiler edinmek ve öğrenmek,yeni yerler gezmek ve yeni insanlar ile tanışmak ve kaynaşmak ve en önemlisi de odaklanmak bu sürece çok katkı sağlayacaktır.

En nihayetinde özgür olacak ve gökyüzüne bakmaya başlayacağız.Güneş ışığı serotonin salgılatacak ve hayattan aldığımız zevk artacak.Zaman kavramı bizim için genişleyecek ve verimli günler geçireceğiz.Zincileri kırdığımızda çok güçlü bir insan olarak kendimizi bulmuş olacağız.Belki de yıllarca özlem duyduğumuz kendimiz biz onu bulunca çok sevinecektir ve ağlayacaktır.O bizi bekliyor.Peki ya biz ne için duruyoruz?Daha doğrusu kim ve ne için durmadan koşuşturuyoruz?

Yorumlarda buluşalım!