Bu zorlu süreçte çok fazla değiştim.Hayat mecbur bırakıyordu.Özellikle cahillik korkusu içimi yiyip bitiriyordu. Bu benim için bir hayat gayesi oldu.Kendimi tanımam gerektiğini bilmiyordum.İnsan psikolojisi ni çok önemseyen biriydim,hala da öyleyim.
Çocukluğuma indim.İnsanın en derin anılarının en kökleşmiş olduklarını öğrenmiştim.Bu kökler hayatıma yön verecekti.
Çocukluğum da Nişancılığı, oyuncakları kırıp içine bakmayı ve gösteri yapmayı seven biri olduğumu gördüm.
Şu an okçuyum ve severek ok atıyorum.Elektrik elektronik mühendisliği öğrencisiyim ve analiz etmeyi seviyorum.Ayrıca okumayı,yenilikçi fikirler üzerinde düşünmeyi ve projeler geliştirmeyi seviyorum.Üniversite hayatım şu an devam ediyor.Bu süreçte Ailem ve arkadaşlarımın her biri;düşünceleri ve anılarımız benim için bir yapbozun parçasını temsil ediyor.
Mesela babam ın seni çok seviyorum oğlum demesi hala kulaklarım da çınlıyor.Hala da birbirimize sevdiğimizi dile getiriyoruz.
Ablam ın bana verdiği ilk kitabı hatırlıyorum.Alis harikalar diyarında.Beni çok güzel bir maceraya çıkarmıştı. Okumaya ablamın yön vermesiyle başladım.
Annemin ilk okulda matematik defterinde ki kareleri kullanmayı öğrettiğini daha dün gibi hatırlıyorum.
Mehdi ile bal satan amcanın yanına gitmiştik.Doğallığı ikimiz de çok seviyorduk.Sonrasında tütsü yiyen arılar bizi yurda kadar kovalamıştı.Unutulmaz Bi andı.
Mustafa ile çok tatlı yedik tatlı konuştuk.Acılarımızı paylaştık.Toparladık birbirimizi.
İşte bu anılar,insanlar,duygular ve fikirler kendimi bulmamı sağladılar.Bu insanlar la beraber üzüldüm,ağladım ve sevindim.
Beynim evrene bağlandıysa bu insanlar sayesinde,kalbimdeki duygulara sebebiyet verip yıldızlardan enerji almamı sağlayan anlar bu insanlar la yaşadığım anlar.
Peki senin hayatındaki en değerli anlar hangileri?Eğer bu sorunun cevabını biliyorsan en sevdiğin insanlar da bellidir…
CosmoNeuro 
Leave a comment