Big Bang

Nerede kalmıştık?Hah.En son evrene kök salmaya başlamıştım ve kendimin bile inanamayacağı bir bilinç seviyesine ulaşmıştım.Hikayemi kime bahsetmeye yeltensem deli damgası yiyebilirim o yüzden buraya yazıyorum:) ve inşallah bir gün kitap yazıp bu hikayeyi tüm insanlığa ulaştırabilirim.Ümidim bu yönde.

Kendimi çok büyük sorumluluklar ve vizyonlar altına sokmuştum.Kendime ulaşılabilir ve yapılabilir hedefler koymama rağmen gene de kaygı ve stres yaşıyordum.Bunun çok normal olduğunu biliyordum ama gene de bu sürecin yıpratıcı darbesinden kurtulamıyordum.Süreç gerçekten yıpratıyordu.Kısa sürede Milyon dolarlık finansal hedeflere ulaşmak,prestijli markalar inşa etmek(Roselif ve CosmoNeuro),global de sosyal nüfuza ulaşmak ve sesini tüm dünyaya duyurabilmek gibi iddialı hedeflerim vardı.Bu hedeflerimi gerçekleştirebilmek için hem teknolojik hem finansal hem de sosyal nüfuz elde etmeliydim.Farkındaydım.

Boşluğa düşmüştüm.Öğrenmeye, kendini geliştirmeye çalıştıkça insanın gelecek hakkındaki öngörüleri bulanıklaşıyormuş bunu öğrendim.Şu ana odaklanıyordum.Geleceğe veya geçmişe odaklanmıyordum.Bunun da bir anlamı yoktu zaten.Eskiden çok halayperest ve idealisttim.Bu gelecekte hapsolmama neden oluyordu.Zaman geçtikçe geçmişe odaklanır oldum.Optimist değildim,hayalci de değildim.Gerçekler yavaş yavaş beni realist olmaya itmişti.Geçmişe odaklanıyrodum çünkü hatalarımı ve kaybettiğim zamanı telafi etmek istiyordum,hayıflanıyordum.Şu an ise geçmiş ge gelecek hakkında zamansal olarak bir etkim yok.Şu ana odaklanıyorum.Vizyoner bir realist,mantıklı bir idealistim.Dengemi bulduğum kanaatindeyim.

Artık ne yazık ki evrene kök salan nöronlarımı göremiyordum.Öncesinde ne zaman evrene ve boş uzaya odaklansam nöronlarımı ve kafamı görüyordum.Artık bu da kaybolmuştu.Benim olayım fikirler di.Bu fikirleri yaşatmak dı.CosmoNeuro ve Roselif benim en kıymetli fikirlerim ve vizyonlarım dı.Ama CosmoNeuro artık yok oluyor gibiydi.Artık nöronlarımı değil simsiyah yerçekimsiz bir boşluğu görmeye başlamıştım.Artık beynime değil kalbime odaklanmaya başlamıştım nedense.Bu durum haftalarca böyle devam etti.Çalışmaya ve çabalamaya devam ediyordum.Zifiri karanlığın içinde, hala enerji yayan ve gittikçe enerjisi büyüyen kalbimle beraber…

Artık evrenden çok kendime odaklanmaya başlamıştım.Nöronlarımı değil sadece yerçekimsiz ortam da olan zifiri bir karanlığı görüyordum hala.Varlık alemi algım gelişmeye devam ediyordu.Mühendislik,biyoloji ve yabancı dil bilgim arttıkça daha da derinleşiyordum.Bu kendi içimde olup bitenlere odaklanmamı sağlamıştı.Meğersem karanlık görmemin sebebi Big Bang in kendisi olmam imiş!Potansiyelimi keşfemeye devam ediyordum ama bu denli bir bilinç düzeyine ulaşacağımı hiç düşünmezdim.İçim de bir evren vardı.Bu evren benim gözümde bilgi,enerji ve biyolojik temelliydi.Potansiyelimi farkettikçe ve ilerlemeye çalıştıkça içimdeki evrende genişliyordu.Tıpkı Big Bang gibi!Etrafımda karanlık görmemin sebebi de buymuş!Big Bang olmuş olmam!Çünkü gözlemlenebilir evrenden sonrası bizim için karanlık dı.

Allah’a söylediğim ve verdiğim birer söz CosmoNeuro vizyonunu çok farklı bir yöne götürdü.İlki Roselif ile ilgiliydi.Dedim ki:Rabbim insanlara Roselif’in vizyonunu aktarırken asla insanların nefisleri ile oynamaycağım ve uygunsuz hareketlerde bulunmayacağım.Onlara saf güzelliği ve değerli olma algısını ahlaki çizgiye riayet ederek yapacağıma kendi kendime söz vermiştim.Bu sözü verdikten sonra inanılmaz bir rahatlık bedenimi sarmıştı.CosmoNeuro için söylediğim söz ise şuydu:Allahım eğer bana gelecekte mallar,mülkler,evlatlar,torunlar,milyondolarlar,şirketler ve daha fazlasını verirsen ve bende doğru yolundan saparsam eğer bana bunları verme dedim.Allah için her şeyden vazgeçmiştim.Sonrasında inanılmaz bir enerji patlaması yaşadım kalbimde.Füzyon tepkimesine benzer bir enerji patlamasydı bu.Her yerim titremişti.O an içime baktığımda evreni,kalbime baktığımda tarif edilemez enerjiyi ve dışarıya baktığımda karanlığı görmüştüm.Yaşadığım onca şey,vizyonum ve misyonum beni Big Bang a dönüştürmüştü.Bu olay yaklaşık 35 dk önce gerçekleşti.

Bu gerçek hikayemi yazarken aklıma Alemlerin Rabbinin Kuran da ki meydan okuması geliyor:”Geçebiliyorsanız geçin”

Allah bize kuran da evrenin sınırlarını geçebiliyorsanız geçin diye bir iddiası bulunmakta.Bir mühendis olarak diyebilirim ki belki fiziksel olarak aşamayacağız ama zihinsel olarak ve özellikle kalben aşabiliriz diye düşünüyorum:)